วันพฤหัสบดีที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2557

ประวัติส่วนตัว

ชื่อ  ณัฏฐา  นามสกุล  พัฒนไทย  ชื่อเล่น  นัท  อายุ  18  ปี

วันเกิด  21  มี.ค  39

อยู่โรงเรียน  วิทยาลัยเทคโนโลยีพงษ์สวัสดิ์

สาขา  คอมพิวเตอร์ธุรกิจ  ปวส.  1/3   รอบเช้า  เลขที่  3

ชอบกิน ข้าวมันไก่ ชอบสี ฟ้า 

งานอดิเรก  ดูหนัง ฟังเพลง ช๊อปปิ้ง อ่านนิยาย

เกียรติบัตร




ระบบปฎิบัติการคอมพิวเตอร์
บทความเกี่ยวกับระบบปฏิบัติการ 
1.ระบบปฎิบัติการ OS

เป็นซอฟต์แวร์ที่เอาไว้ใช้สำหรับควบคุมและประสานงานระหว่างอุปกรณ์ภายในคอมพิวเตอร์ทั้งหมด ตั้งแต่ซีพียู หน่วยความจำ ไปจนถึงส่วนนำเข้าและส่งออกผลลัพธ์ ( input/output device ) บางครั้งก็นิยมเรียกรวม ๆ ว่า แพลตฟอร์ม (platform ) คอมพิวเตอร์จะทำงานได้จำเป็นต้องมีระบบปฏิบัติการติดตั้งอยู่ในเครื่องเสียก่อน ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับบริษัทผู้ผลิตเครื่องนั้น ๆ ว่าจะเลือกใช้แพลตฟอร์ม หรือระบบปฏิบัติการอะไรในการทำงาน เราจะพบเห็นระบบปฏิบัติการอยู่ในคอมพิวเตอร์แทบจะทุกประเภทตั้งแต่เครื่องขนาดใหญ่อย่างเครื่องเมนเฟรมจนถึงระดับเล็กสุด เช่น เครื่องคอมพิวเตอร์พกพาประเภทพีดีเอ




คุณสมบัติการทำงาน ระบบปฏิบัติการโดยทั่วไปจะมีคุณสมบัติในการทำงานแบบต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
  • การทำงานแบบ Multi – Tasking คือ ความสามารถในการทำงานได้หลาย ๆ งาน หรือหลาย ๆ โปรแกรมในเวลาเดียวกัน เช่น พิมพ์รายงานควบคู่ไปกับการท่องเว็บ ซึ่งในสมัยก่อนการทำงานของระบบปฏิบัติการจะอยู่ในรูปแบบที่เรียกว่า single-tasking ซึ่งจะทำงานทีละโปรแกรมคำสั่ง ผู้ใช้ไม่สามารถที่จะสลับงานไประหว่างโปรแกรมหรืทำงานควบคู่กันได้ แต่สำหรับในปัจจุบันจะพบเห็นลักษณะการทำงานแบบนี้มากขึ้น เช่น ในระบบปฏิบัติการWindows รุ่มใหม่ ๆ ซึ่งทำให้การใช้งานได้สะดวกและทำงานได้หลาย ๆ โปรแกรม
การทำงานแบบ Multi - Tasking
  • การทำงานแบบ Multi – User ในระบบการเชื่อมโยงคอมพิวเตอร์เข้าไว้ด้วยกันแบบเครือข่าย ระบบปฏิบัติการที่ทำหน้าที่ควบคุมจะมีคุณสมบัติอย่างหนึ่งที่เรียกว่า multi-user หรือความสามารถในการทำงานกับผู้ใช้ได้หลาย ๆ คน ขณะที่มีการประมวลผลของงานพร้อม ๆ กัน ทำให้กระจายการใช้ได้ทั่วถึงมากยิ่งขึ้น
การทำงานแบบ Multi – User








2.วิวัฒนาการของระบบปฎิบัติการ

             
         1. การป้อนงานแบบกลุ่มด้วยมือ (Manual Batch Syetem)
ในช่วงราวปี ค.ศ. 1940 คอมพิวเตอร์ในยุคนั้นเป็นเพียงครื่องคอมพิวเตอร์เปล่าๆที่ไม่มีระบบบปฏิบัติการ ผู้ใช้งานต้องทำการเขียนโปรแกรมภาษาเครื่อง รวมถึงการควบคุมเครื่องการตรวจสอบ การเขียนโปรแกรม ซึ่งสิ่งเหล่านี้ผู้ใช้งานต้องจัดการเองทั้งสิ้น จึงทำให้ต้องเสียเวลาไปกับการตระเตรียมงานเบื่องต้นเหล่านี้เป็นอย่างมาก ดังนั้น จึงจำเป็นต้องว่าจ้างพนักงานควบคุมเครื่องที่มีความชำนาญซึ่งเรียกว่า พนักงานควบคุมเครื่อง หรือโอเปอเรเตอร์(Operator)เพื่อลดเวลาที่ต้องเสียไปกับการจัดการดังกล่าวไม่ว่าจะเป็นการเตรียมงาน การรวบรวมงานการแปลงานที่ต้องใช้ตัวแปลภาษา ซึ่งเป็นการป้อนงานแบบกลุ่มด้วยมือ(Manual Batch system)โดยระบบงานดังกล่าวนี้ยังไม่มีการใช้โปรแกรมระบบปฏิบัติการ
       2. การประมวลผลแบบกลุ่มโดยอัติโนมัติ(Automatic Batch processing)
ต่อมาในช่วงราวปี ค.ศ.1950 ได้มีการพัฒนาโปรแกรมระบบปฏิบัติการหรือโอเอสรุ่นแรกออกมาใช้งานกับครื่อง IBM-701 เรียกว่าการประมวลผลแบบกลุ่มโดยอัติโนมัติ(Automatic Batch processing) ระบบปฏิบัติการในยุคนี้เป็นเพียงโปรแกรมเล็กๆซึ่งได้ฝังอยู่ในหน่วยความจำของเครื่องคอมพิวเตอร์ตลอดเวลาและจะส่งมอบการควบคุมเครื่องให้กับโปรแกรมของผู้ใช้ทีละโปรแกรมเรียงลำดับกันไปและได้เกิดภาษาควบคุมงาน    (Job Control Language:JCL) ขึ้น

 รูปที่1.21 การประมวลผลแบบกลุ่มโดยอัตโนมัติ(Automatic Batch Processing)
        (a)โปรแกรมเมอร์เตรียมบัตรเจาะรูเพื่อนำเข้าสู่เครื่อง 1401 ซึ่งเป็นเครื่องอ่านบัตรเจาะรู
        (b)เครื่อง 1401 อ่านข้อมูลแบตช์จากบัตรเพื่อบันทึกลงในเทปแม่เหล็ก           
        (c)โอเปอร์เรเตอร์จัดเตรียมเทปแม่เหล็ก(Input tape)ไปยังเครื่อง 7094
        (d)เครื่อง 7094 ทำการประมวลผลข้อมูลจากเทปแม่เหล็กที่อ่านเข้ามาไปยังเทปแม่เหล็กอีกชุดหนึ่งซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่ได้จากการประมวลผล
        (e)โอเปอร์เรเตอร์นำเทปที่ผ่านการประมวลผล(Output Tape)ไปยังเครื่อง1401
        (f)เครื่อง 1401 ทำการอ่านข้อมูลจากเทปและพิมพ์และพิมพ์ผลลัพธ์ผลลัพธ์ลงบนเครื่องพิมพ์

         รูปที่1.22 รูปแบบภาษาควบคุมงาน(JCL)ของภาษาฟอร์แทรน
 จากกระบวนการทำงานดังกล่าว ก่อให้เกิดปัญหาตามมาก็คือเวลาที่จำเป็นต้องสูญเสียไปกับการป้อนงานต่างๆไม่ว่าจะเป็นเตรียมบัตรจำรูเพื่อไปยังเครื่องอ่านบัตร การเตรียมม้วนเทปเพื่อบรรจุลงในเครื่องอ่าน/บันทึกเทป และรวมถึงการนำผลลัพธ์เหล่านั้นออกจากเครื่องซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกระบวนการทำงานที่ยังจำเป็นต้องใช้แรงงานคน จึงทำให้ซีพียูอยู่ในสภาวะนิ่งเฉย ซึ่งซีพียูในยุคนั้นถือเป็นสิ่งที่มีค่า ราคาแพง แต่กลับไม่ได้ถูกนำไปใช้งานได้อย่างเต็มที่

 
 รูปที่1.23 บัตรเจาะรู(punch cart )
       จากปัญหาทีซีพียูไม่สามารถใช้งานได้อย่างเต็มที่ เพราะต้องสูญเสียเวลาไปกับการจัดเตรียมอุปกรณ์ จึงทำให้เกิดแนวทางในการแก้ไขปัญหาดังกล่าว คือ
2.1 การทำงานแบบบัฟเฟอร์ (Buffering)
แนวความคิดนี้ ต้องการให้หน่วยรับข้อมูลและแสดงผลทำงานในลักษณะขนานกันกับหน่วยประมวลผลกลางให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ กล่าวคือ ขณะที่ซีพียูประมวลผลข้อมูลชุดหนึ่งอยู่ หน่วยรับข้อมูลก็จะอ่านข้อมูลถัดไปเข้ามาไว้ในหน่วยความจำ ซึ่งก็คือ บัฟเฟอร์(Buffer) แต่อย่างไรก็ตามซีพียูก็ยังทำงานหรือประมวลผลได้รวดเร็วกว่าอุปกรณ์หลายพันเท่าถึงแม้ว่าจะมีบัฟเฟอร์ก็ตาม เนื่องจากว่าเวลาของซีพียูกับอุปกรณ์ไม่สัมพันธ์กันนั่นเอง กล่าวคือซีพียูก็ยังคงอยู่ในสถานะว่างอยู่ดี โดยหากมีการติดต่อกับอุปกรณ์รับข้อมูลและอุปกรณ์แสดงผลมากๆ (I/O Bound) ก็จะทำให้ซีพียูว่าง หรือทำงาน ในขณะทีหากซีพียูถูกใช้งานมากๆ(CPU Bound) หน่วยรับข้อมูลและหน่วยแสดงผลข้อมูลข้อมูลก็จำเป็นต้องรอซีพียู
2.2 การประมวลผลแบบออฟไลน์(Off-Line)
การประมวลผลแบบออฟไลน์ เริ่มขึ้นเมื่อมีการใช้สื่อจัดเก็บข้อมูลชนิดเทปแม่เหล็กเข้ามาแทนบัตรเจาะรู ซึ่งระบบปฏิบัติการจำเป็นต้องสามารถควบคุมและจัดการบันทึกหรืออ่านข้อมูลจากเทปแม่เหล็กได้ แต่กระบวนการดังกล่าวจำเป็นต้องมีขั้นตอนการทำงานมากขึ้น และในการจัดเก็บข้อมูลลงบนเทปแม่เหล็กก็ต้องรอให้มีหลายๆ โปรแกรมเสียก่อนแล้วจึงค่อยนำเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์ครั้งเดียว ช่วงเวลาดังกล่าวจึงทำให้ผู้ตองใช้ประโยชน์จากซีพียูดีขึ้นก็ตาม

รูปที่1.24 แสดงการประมวลผลแบบออฟไลน์(off-line processing)
2.3 การทำงานแบบสพูลลิ่ง
ต่อมาเมื่อเทคโนโลยีสื่อบันทึกข้อมูลได้มีการพัฒนาขึ้น โดยได้มีการใช้จานแม่เหล็กเป็นสื่อบันทึกข้อมูล ระบบปฏิบัติการก็เริ่มสนับสนุนและใช้งานกับอุปกรณ์ทั้งจานแม่เหล็กและเทปแม่เหล็กมากขึ้น ด้วยเหตุผลสำคัญ คือ จานแม่เหล็กนั้นสามารถเข้าถึง(Acess)ข้อมูลได้โดยตรง จึงสามารถเข้าถึงข้อมูลเฉพาะส่วนงานที่ต้องการใช้งานได้ทันที ซึ่งแตกต่างจากเทปแม่เหล็กที่ทำงานแบบเรียนลำดับ(Sequential) โดยหากข้อมูลที่ต้องการอยู่ส่วนกลางหรือปลายเทป ก็ต้องอ่านข้อมูลส่วนหน้าก่อน
งานที่เข้ามาในสพูล ระบบปฏิบัติการสามารถเลือกงานเข้าไปประมวลผลได้ตามความเหมาะสม เช่นอาจจะใช้หลักการตามลำดับตารางงาน                   (Job Scheduling) ซึ่งจัดเป็นพื้นฐานในการพัฒนาระบบปฏิบัติการแบบมัลติโปรแกรมมิ่ง (Multiprogramming) เนื่องจากว่าการทำงานแบบสพูลลิ่นี้สามารถทำการเหลื่อมการประมวลผลของงานหนึ่งกับการรับหรือแสดงผลข้อมูลของอีกงานหนึ่งได้ โดยซีพียูจะอ่านข้อมูลจากจานแม่เหล็ก และเมื่อต้องการพิมพ์ผลลัพธ์ที่ได้จากการประมวลผล แทนที่จะสั่งพิมพ์เพื่อเก็บไว้ในดิสก์ก่อน แล้วจึงค่อยส่งพิมพ์ออกเครื่องพิมพ์ทีหลังท การทำงานในลักษณะนี้ก็คือการทำงานแบบสพูลลิ่งนั่นเองโดย Spooling ย่อมาจาก Simulitaneous Peripheral Operation On-Line ดังนั้นหลักการทำงานของสพูลลิ่งหก็จะทำให้สามารถอ่านข้อมูลเข้าไปเก็บไว้ในดิสก์พร้อมๆ กับการพิมพ์ผลลัพธ์จากดิสก์ไปยังเครื่องพิมพ์ และในขณะเดียวกันก็อาจมีงานอื่นๆ ที่ส่งให้พีซียูประมวลผลต่อไปอีกก็ได้ หลักการดังกล่าวจึงทำให้การประมวลผลของซีพียูมีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าเดิม
       3. ระบบมัลติโปรแกรมมิ่ง(Multiproramming)
ถึงแม้ว่าการประมวลผลแบบสพูลลิ่ง จะเป็นพื้นฐานการทำงานของระบบมัลติโปรแกรมมิ่งอย่างง่าย โดยมีโปรแกรมทำงานขนานกันอยู่สองโปรแกรม คือโปรแกรมสพูล และโปรแกรมของผู้ใช้ แต่ก็ไม่อาจนำไปใช้ประโยชน์จากองค์ประกอบต่างๆ ของคอมพิวเตอร์ได้อย่างเต็มที่ เช่น ในกรณีที่โปรแกรมของผู้ใช้ทำงานร่วมกับเทปแม่เหล็กก็จะเกิดความเหลื่อมล้ำด้านความเร็วระหว่างซีพียูเช่นเคย หรือในกรณีที่เป็นระบบผู้ใช้แบบคนเดียว(Single User) ก้คงม่สามารถทำให้ซีพียูรวมทั้ง I/O ทำงานได้ตลอดเวลา ดังนั้น จึงได้มีการพัฒนาหลักการของระบบมัลติโปรแกรมมิ่งเพื่อลดปัญหาดังกล่าว และส่งผลให้ประมวลผลมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ระบบปฏิบัติการในรูปแบบของมัลติโปรแกรมมิ่งทำงานบนซีพียูตัวเดียว จะสามารถทำการควบคุมให้สามารถรับงานหรือโปรแกรมหลายๆ โปรแกรมเข้าไปในหน่วยความจำหลักและโปรกแรมหลายๆโปรแกรมก็พร้อมที่จะถูกประมวลผลโดยซีพียูพร้อมๆกันในที่นี้มิได้หมายถึงในเวลาเดียวกัน กล่าวคือระบบปฏิบัติการจะทำ การเลือกโปรแกรมใดโปรแกรมหนึ่งส่งให้ซีพียูประมวลผลไปเรื่อยๆ จนกระทั่งโปรแกรมนั้นจำเป็นต้องรอเหตุการณ์ใดเหตูการณ์หนึ่ง (Interruput) เช่น การหยุดรอให้ใส่เทปแม่เหล็กเข้าไปในตู้เทป ซึ่งช่วงเวลานั้นซีพียูไม่อยู่นิ่งเฉยอีกต่อไป แต่ระบบปฏิบัติการจะทำการคัดลอกงานอื่นๆที่พร้อมเข้ามาประมวลผลในซีพียูเป็นลำดับต่อไป และซีพียูจะมีการสลับเปลี่ยนงานไปเรื่อยๆ โดยงานแรกที่ประมวลผลค้างไว้ก็จะนำกลับมาประมวลผลใหม่จนกระทั่งสำเร็จ

 รูปที่1.25 ลักษณะการทำงานแบบมัลติโปรแกรมมิ่ง(multiprigramming)หรือระบบมัลติยูสเซอร์(mutiuser)
     
    ในความเป็นจริงกระบวนการทำงานในรูปแบบของมัลติโปรแกรมมิ่งนั้น ไม่ต่างจากสมองมนุษย์เราเลย เราจะพบว่าสมองของเราจะทำงานในลักษณะมัลติโปรแกรมมิ่งอยู่ตลอดเวลา
ดังตัวอย่างเช่น สมมติว่า ในขณะที่เรากำลังอ่านหนังสือ ซึ่งในขณะนั้นสมองของเราสมองของเรากำลังด้รับความสนุกสนานกับเรื่องราวในหนังสือนั้นอยู่ ขณะนั้นเองก็มีเสียงดังกริ๊งๆๆ หูของเราได้ยินเสียงกริ๊งนั้นและส่งไปยังสมองเพื่อวิเคราะห์แล้วก็รู้ว่านั่นเป็นเสียงของโทรศัพท์ก่อนหลังจากที่ได้รับโทรศัพท์พูดคุยกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็กลับมาอ่านหนังสือต่อ พออ่านต่อไปสักพักกระพาะอาหารของเราก็เกิดกรดและลมขึ้เล็กน้อย ส่งไปยังสมองตีความ นั่นก็คือ เราเริ่มหิวแล้วน่ะ และในความเป็นจริงในขณะที่เราอ่านหนังสืออยู่นั้น สมองของเราก็อาจจะนำเรื่องอื่นๆ มาให้ขบคิดปะปนอยุ่เรื่อยๆ ก็ได้ ดังนั้นจะเห็นได้ว่า ในชีวิตประจำวัน สมองมนุษย์ซ่งเปรียบเสมือนกับซีพียูได้ทำงานในลักษณะมัลติโปรแกรมมิ่งอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว
     ระบบมัลติโปรแกรมมิ่งนี้ จัดได้ว่าเป็นต้นกำเนิดของศาสตร์ทางระบบปฏิบัติการก็ว่าได้แต่เป็น   ระบบมัลติโปรแกรมมิ่งเป็นระบบที่ค่อนข้างสับซ้อน กล่าวคือ การที่จะทำงานหลายๆงานพร้อมๆกันนั้น ระบบปฏิบัติการต้องคอยทำการควบคุม และจัดการกับองค์ประกอบต่างๆ เช่น การจัดสรรเนื้อที่ในหน่วยความจำหลักที่อยู่จำกัดเพื่อใช้กับงานนี้ การสับหลีกงาน(Switching) เมื่อมีงานหลายๆ งานรอการประมวลผลอยู่ และยังรวมถึงการจัดกการอุปกรณ์รอบข้างให้สมารถดำเนินได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งความต้องการในทรัพยากรของแต่ละโปรแกรมนั้นอาจมีความต้องการที่ตรงกัน ต่างคนต่างต้องการทรัพยากรนี้ จึงทำให้การจัดการอาจสับสนและเกิดความขัดแย้งดื้วึ่งเป็นสาเหตุของการเกิดภาวะติดตาย(Deadlock) หรือวงจรอับ ส่งผลให้โปรแกรมไม่สามารถดำเนินการใดๆต่อไปได้อีก แต่ทั้งนี้ระบบปฏิบัติการก็จำเป็นต้องคอยตรวจสอบและแก้ไขการเกิดภาวะติดตายนี้ด้วย ซึ่งรายละเอียดของเนื้อหาภาวะติดตายนี้
    ดังนั้นจะเห็นได้ว่าระบบปฏิบัติการในรูปแบบมัลติโปรกรมมิ่งนี้ เหมาะสำหรับงานประเภทที่พียุมากๆพใช้ซีพียูไม่มาก กล่าวคืองานส่วนใหญ่มักมักจะอยู่ที่อุปกรณ์รอบข้าง (Peripheral) สักส่วนใหญ่ เช่น จานแม่เหล็ก เทปแม่เหล็ก รวมถึงเทอรมีนัลต่างๆ ซึ่งเรียกการใช้อุปกรณ์อินพุตเอาต์พุตมากๆ(I/O Bound) โดยงานประเภทนี้ ได้แก่ งานธนาคาร การเงิน งานซื้อขายสินค้า เป็นต้น ซึ่งหากงานส่วนใหญ่ใช้ซีพียูไม่มากแต่จะทำงานส่วนใหญ่ที่อุปกรณ์รอบข้าง ก็จะสามารถใช้ประโยชน์จากซีพียูได้อย่างเต็มที่นั่นเอง โดยหากงานส่วนใหญ่มีความต้องการใช้ซีพียูมากๆ พร้อมๆกันในขณะนั้นก็จะส่งผลให้กับเวลาตอบสนอง(Response)ที่นานเกินควร ดังนั้นหากลักษณะงานที่จำเป็นต้องใข้ซีพียูมากๆ ก็คงพิจารณาชนิดของระบบปฏิบัติการแบบแบ่งเวลาซึ่งจะกล่าวในหัวข้อถัดไป
 4.ระบบแบ่งเวลา(Time-Sharing)
จากระบบดังกล่าวข้างต้นที่ได้กล่าวมาแล้วนั้นส่วนใหญ่เป็นระบบการประมวลผลแบบแบตช์ กล่าวคือ เป็นระบบที่เหมาะสมกับการประมวลผลข้อมูลขนาดใหญ่พร้อมกันทีเดียวซึ่แม้ว่าจะใช้ประโยชน์จาดซีพียูได้อย่างเต็มที่ แต่ก็มีการตอบโต้ตอบ(Interactive)กับผู้ใช้งานค่อนข้างน้อย โดยผู้ใช้เพียงแต่ส่งงานไปประมวลผลแล้วกลับมานำผลลัพธ์ในภายหลังการประมวลผลเสร็จทำให้เกิดความแตกต่างที่จำเป็นต้องมีการโต้ตอบกับระบบ ซึ่งจะประกอบด้วยงานย่อยต่างๆ ส่งเข้าไปประมวลผล และจำเป็นต้องรอผลลัพธ์ทันที ดังนั้นวิธีการดังกล่าว จำเป็นต้องมีเวลาการตอบสนอง(Response Time)ที่สั้น
          ความจริงแล้ระบบแบ่งเวลาเป็นการนำศาสตร์ของระบบมัลติโปรแกรมมิ่งมาพัฒนาต่อ โดยการทำงานแบบแบ่งเวลาหรือ Time-Sharing นั้น บางครั้งอาจเรียกว่าระบบมัลติทาสกิ้ง() ซึ่งจะมีการจัดลำดับตารางเวลาการใช้งานซีพียู() ของงานแต่ละงาน โดยงานที่กำลังประมวลจากซีพียู จะเรียกว่าโปรเซส โดยโปรเซสต่างๆจะใช้เวลาของซีพียูในช่วงเวลาสั้นๆ เพื่อประมวลผล เมื่อครบเวลาก็จะจะทำการโปรเซสงานอื่นๆ สลับไปมาระหว่างโปรแกรมทั้งหลายที่เข้ามาประมวลผล และเนื่องจากการประมวลผลของซีพียูมีความรวดเร็วมากจึงดูเหมือนว่าซีพียูประมาลผลงานพร้อมๆกัน ทั้งๆที่กำลังทำงานทีละงานสลับไปมาในลักษณะ Sequential Execution
ดังนั้นลักษณะการทำงานของซีพียูที่จะต้องสลับทำงานของแต่ลโปรเซสดูเหมือนว่าซีพียูจะถูกใช้งานอย่างมากๆ ซึ่งเรียกว่าCPU Bound นั่นเอง

 รูปที่1.26 ลักษณะการทำงานแบบ single tasking

รูปที่1.27 ลักษณะการทำงานแบบ (multitasking)
จากรูปที่1.26และรูปที่ 1.27เป็นการเปรีบยเทียบลักษณะการทำงานแบบSingle Tasking และลักษณะการทำงานแบบ Multitasking
       อย่างไรก็ตามในการพิจารณาโปรเซสที่จะได้รับการประมวลในลำดับต่อไปนั้น อาจมีการพิจารณาว่างานใดมาก่อน ซึ่งเป็นในลักษณะแบบ 
First-Come-First-Served หรืออาจพิจารณาจากลำดับความสำคัญของงาน()ก็ได้ แต่ระบบแบ่งเวลานี้ก็มีข้อเสียเช่นกัน กล่าวคือวน

 5.ระบบตอบสนองการใช้งานแบบฉับพลัน
การใช้ระบบคอมพิวเตอร์ที่มีเรื่องเวลาเข้ามาข้องเกี่ยวกับการประมวลผลรวมถึงการโอนถ่ยข้อมูล ซึ่งระบบดังกล่าวจำเป็นต้องได้รับการตอบสนองการใช้งานโดยทันทีเมื่อได้รับอินพุตข้อมูล โดยต้องใช้เวลาในการตอบสนอง (Response Time) ที่น้อยที่สุดเหมาะกับงานในลักษณะออนไลน์(On-line)ระบบงานดังกล่าวมักนำไปใช้กับงานทางวิทยาศาสตร์งานทางแพทย์ ระบบควบคุมงานอุตสาหกรรม ระบบควบคุมหัวฉีดน้ำมัน และอาวุธสงคราม เป็นต้นซึ่งระบบดังกล่าวจำเป็นต้องใช้งานประสิทฺภาพของตัวโปรเซสซอร์ป็นลำคัญซึ่งจำเป็นต้องได้รับการออกแบบเป็นอย่างดี โดยระบบดังกล่าวจำเป็นต้องพัจารณาถึงขนาดความเร็วการทำงานของเครื่อง ความเร็วของอุปกรณ์ และรวมถึงความเร็วของการสื่อสารข้อมูลซึ่งทั้งหมดจะส่งผลโดยตรงกับอัตราการการตอบสนองให้ช้าหรือเร็วได้ และโดยปกติการตอบสนองแบบฉับพลันนั้นหลังจากที่เราทำการส่งข้อมูลเข้าเคริองเพื่อประมวลผล คำตอบที่แสดงบนจอภาพจะแสดงภายในเสี้ยววินาทีหรือหากนานไปมากกว่านี้ก็ไม่ควรเกินสิบนาที


  

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น